Meclisa Partiyê (PM) ya Partiya Herêmên Demokratîk (DBP) encamnameya civîna xwe ya 16’ê Nîsanê parve kir.
Di encamnameya bi sernavê “Dem ne dema rawestanê, dema avakirinê ye” wiha ye:
Di tevliheviya ku ji ber qeyrana kûr a modernîteya kapîtalîst derdikeve holê de, gavên hêzên hegemonîk ên cîhanî ji bo ji nû ve sêwirandina Rojhilata Navîn bi leztir dibin. Pêvajoya şer, ku bi êrişên Îsraîl û Amerîkayê re li dijî Tehranê di 28’ê Sibata 2026’an de ket qonaxek nû, tevî rawestandinên demkî, herêmê dixe nav aloziyek pir hişk û demdirêj. Ev rewş ji şêweyên klasîk ên pevçûnên navbera dewletan derbas bûye û veguheriye şerekî sîstemîk ê piralî ku armanc dike destkeftiyên demokratîk ên gel tesfiye bike. Aşkera ye ku ev şer ne tenê li eniyên leşkerî tê meşandin. Saziyên perwerdehiyê û xweza, ku qadên jiyanê yên herî bingehîn ên civakê ne, jî bûne hedefên rasterast ên vê pêla êrişan. Zêdebûna êrişên dawî yên li ser dibistanan ne tenê bûyerek e ku gefê li ewlehiya fizîkî dixwe, di heman demê de beşek ji meyleke sîstematîk e ku ber bi têkbirin û kontrolkirina îdeolojîk a qada perwerdehiyê ve diçe, ku pêşeroja civakê dîzayn dike. Leşkerîkirin û paşveçûna perwerdehiyê nîşaneye polîtîkayên ku armanc dike ku ramana azad û rexnegir ji holê rake.
Bi heman awayî, nêzîkatiya hikûmetê ya li hemberî xwezayê ne tenê tercîheke aborî ye; ew hişmendiya rêveberiyê ye ku li ser talan û îstismarê hatiye avakirin. Wêrankirina bêsînor a daristanan, çavkaniyên avê û jîngehan ji bo berhevkirina sermayeyê wêrankirina ekolojik kûrtir dike û rasterast mafê jiyanê yê gel tehdît dike. Di vî warî de, qeyrana ekolojîk bûye beşek ji qeyranên piralî yên ku ji hêla pergalê ve hatine afirandin. Têkoşîna li dijî metakirina xwezayê yek ji hêmanên damezrîner ên avakirina civakek demokratîk e.
Di vê qonaxa dîrokî de, helwesta siyasî ya ku ji hêla gelê Kurd ve tê pêşxistin ne tenê reflekseke parastinê ye; ew di heman demê de îlankirina îradeya damezrandinê ye. Temsîla paradîgmaya neteweya demokratîk a birêz Abdullah Ocalan e. Yekitiya neteweyî ya Kurd êdî ne hilbijartinek taktîkî ye; ew pêdiviyek dîrokî ye di diyalektîka hebûn û nebûnê de. Gelê Kurd, li dijî şer û polîtîkayên parçebike-birêvebibe yên hêzên serdest, îdîaya xwe ya avakirina modela civaka xwe ya demokratîk bi stratejiya Rêya Sêyemîn a Rêberê Gelê Kurd, Birêz Abdullah Ocalan didomîne. Ev rê ne tenê ji bo Kurdan, lê ji bo hemû gelên herêmê xwedî potansiyela çereseriyeke demokratîk e.
Nêzîkatiya desthilatdariya siyasî ya Tirkiyeyê ya li hember meseleya Kurd, bi dûrketina ji bingehên herî kêm ên demokratîk û qanûnî, dibe sedema kûrbûna rewşa bêçareseriyê. Siyaseta tecrîdê ya ku li ser Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan tê meşandin, ne tenê kiryarek takekesî ye; ew li dijî mafê aştiyê yê gelan mudaxileyeke sîstematîk e. Ji ber vê yekê, ewlekirina azadiya wî ya fîzîkî û qanûnîkirina statuya wî ya wekî muzakerevanekî sereke ji bo aştiya herêmî û çareseriyek demokratîk wekî astên krîtîk têne dîtin.
Meclisa Partiya me, bi feraseta berpirsiyariya dîrokî, pirsgirêkên ku di avahiyên wan yên rêxistinî de derketine holê bi awayî xwerexneyî girtine dest. Xitimandina rêxistinî, qelsiyên îdeolojîk û kêmasiyên koordînasyonê wekî faktorên ku kapasîteya wan a têkoşînê sînordar dikin hatine destnîşankirin. Li gorî vê, erka herî bingehîn a ku ji bo serdema pêş de hatiye destnîşankirin; zêdetir rêxistîbûyîn, zelalkirina îdeolojîk û hûnandina ji nû ve avakirinê ye. Qeyrana aborî ya kûr û xizaniya di warê civakî de wekî encameke rasterast a polîtîkayên şer hat hesibandin. Biryar hat dayîn ku li dijî polîtîkayên tiryak, çete û çekan, xeteke têkoşînê ya navendî û bi berdewama ku li ser ciwanan raweste were avakirin û pêşxistina qadên jiyanê yên alternatîf, hilberîna kolektîf û torên hevgirtinê dê stûnên bingehîn ên vê têkoşînê bin.
Têkoşîna azadiya jinan, ku di serdema nû de hêzek pêşeng e, teqez kiriye ku ew ê ne tene temsîliyeta xwe di qada siyasî de zêde bike, di heman demê de dê bibe hêzek pêşeng a guhertin û veguherînê ya di avakirina civakek komunal a aştiyane û demokratîk de. Di derbarê plansaziya pêşerojê de; kûrkirina pêvajoyên perwerdehiya îdeolojîk, temamkirina kongreyan, xurtkirina têkoşîna li dijî binpêkirinên mafên mirovan di girtîgehan de û xurtkirina têkiliyên bi gel re di asta herêmî de vedihewîne. Di xeta berfireh a têkoşînê ya ku ji 1’ê Gulanê heya berxwedana ekolojîk didome de, nêzîkatiyek domdar û rêxistinkirî, dê were pejirandin. Meclisa Partiya me tekez kir ku hemû kadro û avahiyên rêxistinkirî dê bi berpirsiyarî û înîsiyatîfê li gorî ruhê pêvajoyê hîn bi hêztir beşdarî xebatan bibin. Avakirina civakeke demokratîk peywirekeke ku nayê paşxistin e û ev peywir tenê bi îradeya rêxistinkirî ya gel dikare biserkeve.”
