Ev çîroka Rêzan e ku weke barana xwe digihîne xakê, çîrokeke wefayê ya xwe berdide nava kûrahiya dîrokê, ji nava hembêza Mexmûrê derketiye û tê. Ew ne tenê xebatekarekî ciwan ê çapemeniyê bû, ew navê îradeyekê bû ku li ser rêya pîroz a şehîdan bêyî dayina tawîzê meşiya.
Rêzan xeleka herî dawî û şewqdayî ya wê mîrateya pîroz a kevneşopiya têkoşîna qewîn a malbata xwe bû. Her gotineke di nava karên çapemeniyê de xwedî wê baweriya xurt e ku heqîqetê digihîne gel, dengê mazlûman digihîne cîhanê; wê wezîfeya pîroz dike. Çîroka wî ne tenê jiyanek bû; destana nemir a lehengekî bû ku tevlî dozekê, fedakariyekê û artêşa şehîdan bû.
Çîrok bisekine jî herikîna jiyanê timî dewam dike. Peydakirina wî rêwiyê nepen an jî bihîstina ya nehatiye gotin bi daketina li nava kûrahiya wê destanê dibe.
Dema ku bi bîranîna kek û apê xwe mezin dibû, dabû pey rastiyê. Kamera di destê wî de ne tenê amûreke qeydkirinê bû, weke pênûsekê bû ku not li dîrokê dinvîsand. Li pişt her wêneyî ew hewldan hebû ku xeyalên nîvcomayî yên şehîdan dewam bike, dengê wan bigihîne cîanê. Ew weke Rêzanê heftemîn bû dengê bêdengan, ronahiya di tarîtiyê de, pênûsa çîroka wan.
Ew Rêzanê heftemîn ne tenê navek bû, ew nefesek bû ku emaneta yên ketin hembêza xakê hildigirt. Di nava bayê herî germ ê Mexmûrê de, bi bîranîna heft kek û apê xwe dabû pey rastiyê.
Ew keneê timî li ser rêyê Rêzan, nîşaneya herî qewîn a heqîqetê û hêviya di nava tarîtiya herî giran de bû. Ciwanek hîn di destpêka rê de bû, lê li gel vê yekê jî barê giran ê têkoşînê yê li ser milê xwe bi zerafet û baweriyeke xurt hilgirt. Bi rûyê xwe yê li ken nîşaneya biryardariya afirandina rojên azad û bedew ên siberojê bû.
Her kenê wî weke rêzgirtina li bîranîna cangoriyan, manîfestoya herî şênber a dewamkirina têkoşînê bû. Bêyî ku di binê vî barî de bimîne, bi hilgirtina rojên ronî yên paşerojê meşiya û çîroka xwe bi tîpên zêrîn li dîrokê nivîsî.
Ew Rêzanê heftemîn ku di hembêza Mexmûrê de mezin bû, di her wêneyekî de ne tenê bûyeran, her wiha heqîqetek bi belge kir. Di her dîmenê objektîfa wî de bêhna xakê, bêdengiya çiyê û têkoşîna gelê wî veşartî bû. Wî dilê ciwan mîrateyeke mezind a ser milê xwe ûu ber bi siberoja azad bi gavên ji xwe bawer meşiya.
Her gava ku li kolanên Mexmûrê deng veda, xwedî bîranîna heft qehremanên bêdeng bû. Ew Rêzanê heftemîn ne tenê navek bû, lê nefesek bû ku weke ala emaneta şehîdan hildigirt. Şewqa di çavên wî de baweriya ji siberojên azadiy nîşan dida, bi kameraya di destê xwe de qîrîna bêdengiyê ji cîhanê re radigihand.
Har wêneyê ji objektîfa Rêzan li deriyê wijdanan dixist, rastiya tepisandî şênber dikir. Ew ne tenê çavdêrek bû, bûbû dengê bêdengiyê.
Jiyana ku li ber çavên wî ji dest dihate dayin, weke barekî bû li ser milên wî. Her çîroka tarîtiyê ya dikişand weke deriyekî li ronahiyê vekirî bû û wî sond xwaribû ku wî derî heta dawiyê veke. Ew qîrîna li kolanên Mexmûrê deng vedida, di objektîfa wî de vediguherî dîmenekî, bandor li zîhniyeta temaşevanan dikir.
Ew wêne êdî ne tenê bîranînek e, ew belgeyek ji heqîqetê ye; çîrokên li neheqiyê rast hatin, qîrîna bêdengmayî bi zimanekî lal li demê mohr dikir. Dema ku ew hemû wêneyên dabû hev hêjayî nîşandanê hate dîtin, kêliya ku tarîtî gihîşt ronahiyê hat; ji ber ku her wêneyekî wî êdî bûbû qîrîna bêdengiyê, bûbû belgeyeke herî xurt a heqîqeteke wêrek.
