Di sala 2021ê de bi destpêkirina dewra 46’emîn serokomarê Emerîkayê Joseph Biden re, qonaxeke nû ya geşepêdanê di siyaseta derve ya Amerîkayê de li Rojhilata Navîn hat avakirin. Zêdetirî nîv sedsalê ye, û bi taybetî di deh salên dawî de, beşdariya Washingtonê di geşepêdana vê herêmê de ne tenê pir girîng e, lê di çend waran de, bingehîn e. Rojhelata Navîn ji Amerîka re wek qadeke li dijî berfirehbûna Sovyetê xuya dikir, nemaze dema ku tevgera rizgariya neteweyî pêş ket û dewletên netewe li herêmê derketin. Piştî bidawîhatina şerê sar û bi taybetî jî piştî êrişên terorîstî yên 11’ê Îlona 2001’ê, Emerîkayê ji rêveberiyekê bo rêveberiya din, di çarçoveya siyaseta xwe ya derve de dest bi dariştina stratejiyên cuda û bi taybetî yên Rojhilata Navîn kir.
Di dawiya çaryeka yekem a sedsala 21’an de wêneya ku ji lêkolîneran re naskirî ye li ser pozîsyona pêşîn a Rojhilata Navîn di siyaseta derve ya Emerîkî de hate guheztin û dest bi şeklên nû kir. Serkeftina bi ewle ya neçaverêkirî ya Partiya Komarparêz di hilbijartinên Emerîkî yên sala 2024’an de, derfetê dide ku di çar salên pêş de siyasetek derve ya bi kalîte ya nû li hember Rojhilata Navîn were sepandin. Ji bo Serokê nû hilbijartî Donald Trump, dewra wî ya duyemîn dê bibe ya dawî, ku rê dide wî ku siyasetek derve ya çalaktir bişopîne bêyî ku guh bide tercîhên hilbijêran. Ji bilî vê, ji ber serdestiya Komarî li herdu Senato û Meclîsa Nûneran piştî encamên hilbijartinê, ode ji bo manevrayan berfirehtir dibe. Du salên bê yên berî hilbijartinên navdemî yên kongreyê di sala 2026’an de ji bo D. Trump û Partîya Komarî bi giştî dikare wekî serdemeke herî zêde ya îmkanan ji bo cîbicîkirina wan destpêşxerîyên ku ji wan re pêşîntirîn xuya dikin, binav kirin.
Guhertina rêveberiyê li Washingtonê dikare dînamîkek bingehîn ji kiryarên Dewletên Yekbûyî yên li Rojhilata Navîn re bîne. Ne mimkûn e ku vegera D. Trump bo Koşka Spî tam stratejiya dawî ya berê ya Emerîkî li herêmê ku bi tevahî li ser bingehek dij-îranî hatî damezrandin dubare bike. Lêbelê, Dewletên Yekbûyî ji xetera hêza leşkerî wêdetir li ser Tehranê xwedî bandorek hindik girîng e. Dûrxistina bernameya mûşekî ya Îranê û bi taybetî jî bernameya nukleerî û her wiha bertengkirina bandora zêde ya Tehranê li herêmê dê ji bo rêvebiriya Komarî di nav karên sereke de bimîne. Lêbelê, rûbirûbûnek leşkerî ya potansiyel bi yek ji mezintirîn welatên herêmê re li dijî dirûşma D. Trump ya niyeta wî ya rawestandin, ne destpêkirina şeran e, û dikare bandorek neyînî li ewlehiya hevalbendê sereke yê Dewletên Yekbûyî li Rojhilata Navîn bike, mînak Îsraîl.
Tevlêbûna giştî ya Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê di pêvajoyên herêmî de ne mimkûn e ku di asta destpêka sedsala 21’an de bimîne. Desthilatdariya siyasî ya Dewletên Yekbûyî yên Emerîkayê li gorî pirsgirêkên ku ne bi ajandayeke herêmî, lê bi rojeveke berfireh a navneteweyî re têkildar in, dest bi avakirina stratejiya xwe li hember welatên herêmê kir. Bi îhtimaleke mezin, di dewra serokatiyê ya bê ya Donald Trump de, siyaseta Dewletên Yekbûyî yên Emerîkayê li hember Rojhilata Navîn dê berdewam be û meyla kêmkirina pêşaniya herêmê xurtir bike, di heman demê de li gorî pêdiviyên stratejîk ên Ewropa û bi taybetî di Asya, ku ji hêla rêveberiya derçûyî ya George W. Biden ve hatî destnîşan kirin dewam bike.
