Di 25’ê Cotmeha 2019’an de hevalê Alî Riza Altûn ku gihîşt şehadetê, li pey xwe albûmeke mezin a ku em ê lê binêrin û bînin bîra xwe hişt. Hema di her mijarê de ji wî şopek ma ji dîroka berxwedanê re. Ya herî zêde jî, valatiyeke kûr a ku bi hêsanî nayê dagirtin di dilê me de çêkir.
Ew mirovekî dozdar bû.
Ew berxwedêr bû.
Ew şoreşger bû.
Hevalê Riza dema ku dijiya, xwe li dîrokê da nivîsandin, mîna ku çîroka jiyana xwe bi xwe nivîsîbe. Bêyî ku em gelek tiştan vebêjin an binivîsin, ew bû xwediyê pratîkeke tijî. Wekî şopdarên wî, em tenê bi tiştên ku me dîtine hewl didin ku vebêjin.
Carekê, me bi hev re li televîzyonê temaşe dikir. Bavekî gerîlayek jin a ku şehîd bûbû, digiriya. Ji çavên bavê êşdar hêsir nedihatin, lê tenê hîqên wî yên bêdeng dihatin bihîstin. Dîmenê ku me temaşe kiribû, hestek wisa di nava me de hişt ku dilê mirov perçe perçe dibe. Bi qasî ku tê bîra min, wî gotibû: “girîna bavek mîna ku dareke mezin ji koka xwe bê derxistin e, girîna bavan pir zehmet e.”
Rewşeke dijwar bi awayekî herî kurt û kûr vegotibû. Ji bo hemû hevalên ku ketine axê em hestiyar dibin, canê me dişewite, mîna ku perçeyek ji canê me bê qutkirin. Dilê me bi xemgîniyê dagirtî dibe, em hêsrên xwe vedişêrin an jî diherîkînin dilê xwe. Lê kî dizane ku di hundirê me de çi hêrs û çi bahoz radibin. Ew bahoz, mîna ku dareke sed salî ya ku koka xwe di kûrahiya axê de hiştibe ji kokê derxîne, tiştekî ji hundirê me diqetîne û valatiyeke mezin diafirîne. Nebûna hevalê Riza, valatiya ku hişt, em bi gotina wî şîrove dikin.
Hevalê Riza di nava Partiyê de, di pêvajoyên herî krîtîk de yek ji kesayetiyên diyarker bû. Wekî ku ji mînakên pratîk ên ku me dîtine jî diyar e, ew kesekî ku di astengiyên herî krîtîk de derbas bûbû.
Di pêvajoya nakokî bi KDP’ê re hebû de pêvajoya veguhestina Kampa Maxmurê û vekirina qada Iraqê, di warê pratîka wê demê de gaveke krîtîk bû.
Di pêvajoya Kongreya 6’emîn a PKK’ê de, dema ku Serok Apo hê nehatibû girtin, ew bi Serok Apo re di nav dîyalogê de bû û di dema herî dijwar de bû berdevkê komîteya ku kongreyê bi rê ve dibir.
Piştî ku Serok Apo hat girtin, di dema ku di nava Partiyê de meyla tasfiyegerî dihat jiyîn, bi helwesta xwe li Ewropayê rêxistinê li ser piyan hişt. Bi tenê jî be karîbû hêzeke rêxistinî ava bike, ji ber ku xwedî jêhatîbûn û ezmûneke wisa bû. Gelek mînakên wisa dikarin bên nîşandan.
Taybetmendiyên kesayeta hevalê Riza di vê nivîsa kurt de bi cih kirin ne gengaz e, belkî jî ne hewce ye. Armanc tenê di salvegeran de bîranîna wî nîne. Ji bo kesên ku qîmeta hevaltiyê dizanin, têgihîştina ku ew her dem divê bê bîranîn û lêgerîn têra xwe ye.
Şehîd garantiya serkeftin, îrade û serfiraziyê ne. Di her kêliya jiyanê de şehîdan zindî kirin û vê yekê domdar kirin, wan kirin nîşangirên şoreşê, erkê her şoreşgerekî ye.
Tiştê herî watedar ku piştî şehîdan bê kirin, hesabê navxweyî yê mirov e. Eger tirbeyekê wî/ê hebe, li ber serê wê kûr fikirandin e. Bi bîranînên nirxên me yên manewî ve girêdan e, xwe spartin e. Şehadetan famkirin, watedarkirin, bîranîn û li gorî armancên wan jiyan e. Ya herî girîng jî, layiqî şehîdan bûyin e, temamkirina tiştên ku wan nîvco hiştine.
Bi rastî, yek ji girêdanên herî xurt ên ku me bi jiyanê ve girêdide û yek ji sedemên me yên bingehîn nirxên me yên manewî ne. Bîranînên şehîdên me yên ku cihê wan tu carî nayê dagirtin û em li ber wan bi hûrmet bejna xwe ditewînin e. Ne bi şînkirinê, bi awayekî ku layiqî bîranîna şehîdan be; ji nû ve rabûn û gihîştina armancê ye.
Em di serdemeke ku berpirsiyariyên kûr li ser milê kesên li pey şehîdan dimeşin ferz dike ne. Em di pêvajoyeke ku aşîtî û şer li ser kêrê dimeşe de ne. Amadebûna ji bo encamên vê pêvajoyê, çi dibe bila bibe xwe li ser kilîtkirin ferzek pir eşkere ye. Divê em bi hesabeke baş amade bibin.
Pêvajoya aştiyê li Tirkiyeyê û pêvajoya şer li Rojava heman cîdiyet û berpirsiyariyê dixwaze. Bi kî re, li ku derê şer bê kirin, bi kî re, li ku derê aşîtî bê kirin, li gorî kûralên wê kirin bê guman ji amadekariyên li gorî ruhê vê serdemê derbas dibe. Şoreşgerê herî guncaw ê van serdeman bêguman kesayetiya Riza Altun e. Bi rastî jî, ev karên pratîk in ku hevalê Riza dê bi ser bixista û ji heqê wê derketiba ye.
Serdemê ku herî zêde hewcedariya jêhatîbûn, zîrekiya wî ya bilez, zanîna wî, ezmûna wî ya siyasî, pratîk û afirîneriya wî ya taktîkî ya dahiyane dikir, em ji windakirina hevalê Riza xemgîniyeke kûr dijîn. Hevalê Riza kesekî pir alî bû ku xwe pêş xistibû, jêhatî bûbû û xwedî maziyeke rengîn bû. Naskirina wî, bi wî re xebatkirin, hevaltiya wî kirin şanseke taybet e.
Di şeşemîn salvegera şehadeta hevalê Riza de, em wî bi hûrmet û minetdarî bîr tînin û li ber bîranîna wî bi hûrmet bejna xwe ditewînin. Em bêriya wî dikin…
